Terug naar de Herinnering

Naast het methodisch Innerlijk Kind-werkplan, is een zuivere en mooie manier om met het gewonde kind in ons te werken de geleide meditatie 'Terug naar de Herinnering' met het motto: Ontdek je vergeten herinneringen en verzoen je - Maak een reis door je lichaam. Het werk is een afgeleide van de Helende Reis van Brandon Bays.
Tijdens een geleide meditatie ga je onder leiding van jouw eigen Bron op reis door je lichaam en ontdekt plaatsen waar oude pijn zich heeft vast gezet. Emotionele pijn die zich vertaald heeft in energetische blokkades of fysieke disharmonie. Ook kunnen trauma's uit vorige levens aan het licht komen, die in dit leven hun invloed lijken te hebben. Je krijgt inzicht in het ontstaan er van, welke ervaring hier aan ten grondslag ligt, en je kan in het reine komen met de oorzaken van toen. Jij bepaalt de route en de ontmoetingsplekken; ik ben je aangever en begeleider. Met het voor- en nagesprek inbegrepen moet je hier anderhalf tot twee uur voor uittrekken.

Kosten 80 euro

Voorbeelden van ervaringen
De ervaringen zijn talloos en altijd weer nieuw en zo persoonlijk. En door het ophelderen van een herinnering of een traumatische gebeurtenis komt er zoveel ruimte voor licht, liefde en heling. Die heling zet zich niet alleen om in het hart en de ziel, maar ook energetisch in het fysieke lichaam. Oude patronen, blokkades, onbewuste verkrampingen en belastingen worden door de erkenning en de heling opgeheven. Het mag worden losgelaten en dat biedt ruimte voor nieuwe groei. Ook trauma's uit vorige levens die in dit leven onbewust hun invloed hebben, kunnen letterlijk aan het licht komen.

- Wim, 36 jaar, vraagt zich af waarom er telkens weer zo'n onvoorstelbare, machteloze woede in hem komt. Hij kan wel punten in zijn huidige leven noemen die hem woedend maken, maar die zijn zeker niet genoeg voor de ondefinieerbare lading pijn en machteloosheid die hij in zich draagt. Tijdens de meditatie komen we eerst uit op oud zeer in relatie tot zijn ex-partner en nadat we hiermee gewerkt hebben reizen we verder. We komen aan in zijn borst, zijn hartstreek, en daar ontdekt Wim een ervaring uit een vorig leven. Hij was een jongetje van 14 jaar en was opgesloten in een Pools concentratiekamp. Daar werd hij seksueel misbruikt door de bewakers.

- Marga, 56 jaar, gaat bewust naar haar zonnevlecht, de streek tussen haar maag en buik. Het is daar zo beladen! Als ze daar rond kijkt om te zien wat er aan de hand is ziet het er schoon en rood doorbloed uit. Wat ze ziet zijn wittige, verticaal lopende draden, en daar zitten wittige balletjes in. Geen idee wat dat kan zijn. Bij het kampvuur ontmoet ze haar vader en haar moeder, de ervaringen met hen zijn vaak heel verdrietig geweest. Na de ontmoeting met haar ouders gaat ze terug naar de plek van de zonnevlecht en kijkt wat er veranderd is: ze begrijpt nu dat de balletjes snoeren vol tranen zijn, en iedere balletje mag worden aangeraakt en leeg gedrukt, de tranen mogen stromen al nodig. De volgende dag zegt een collega van haar dat ze weg gaat, afscheid neemt. Dat is precies de trigger die Marga nodig heeft. De trigger voor de oude pijn: 'Mamma gaat weg.' Door de aankondiging van de collega is een oude pijn opeens heel actueel en kan verwerkt worden.

- Simone, 35 jaar, vertelt dat haar moeder is overleden toen zij een baby was. Dat ze weliswaar liefdevol door haar tweede moeder is opgevoed, maar toch…. Ze draagt veel verdriet met zich mee en ze moet al bij voorbaat huilen, maar ze kan er geen vinger op leggen. Dan gaan we op reis…. We komen in haar hart, daar is het mooi en zuiver. We komen in haar hoofd en ook daar is het mooi en zuiver. We gaan verder en komen in haar handen. Ook daar is het mooi, vol bomen met diepe wortels en takken, maar die takken hebben geen bladeren. Haar verdere beschrijving van de omgeving en de sfeer in haar handen is positief. We gaan terug naar de takken: "Hoe voelen die aan?" vraag ik. "Wel raar ja, wel heel raar…." zegt Simone. Opeens barst ze in snikken uit. "Het is een roep om hulp!" zegt ze. "Het is zo'n groot verdriet!" zegt ze. Het is het 'vergeten' verdriet om haar overleden zoontje, dat met 7 maanden te vroeg en te ziek is geboren en is overleden. Ze had het nog zo graag in haar armen gekoesterd. Aangeraakt. Gestreeld.

- Ronald, 28 jaar, voelt zich verdrietig en machteloos en vindt dat het niet goed gaat met zijn relatie. Hij wil eerst bij zichzelf te rade gaan, kijken of er dingen in hem zijn die hij kan oplossen, waar hij inzicht in mag krijgen. Op reis belanden we in zijn keel. Hij heeft moeite met het uitspreken van zijn gevoelens en gedachten naar zijn schoonmoeder toe. Zij lijkt hem - goed bedoelend - te domineren. Wanneer hier inzicht heeft plaats gevonden gaan we verder en komen in zijn longen terecht. Hij kijkt er goed rond en voelt de sfeer. Daar voelt het nogal bedrukt en in elkaar geklapt. Er is ook een raampje, waardoor het licht valt. Bij het kampvuur wordt duidelijk dat zijn moeder een alcoholist was, dat hij als klein kind na school altijd binnen moest blijven om voor haar en de andere kinderen te zorgen, hij was nog maar zes jaar, en aan de overkant van hun huis was het schoolplein waar hij zo graag had willen spelen, en door een raampje kon hij naar buiten kijken, het zelfde raampje als hij nu in zijn longen terugvindt. Na het helingsproces met zijn moeder bij het kampvuur is er in zijn longen veel meer ruimte en licht gekomen. Hij kan rechtop lopen en diep ademhalen. Nu hij veel meer innerlijke fysieke ruimte in kan nemen, zal hij ook naar buiten toe meer van zichzelf kunnen uitstralen om minder gedomineerd te hoeven worden.

Na deze ontdekkingstocht heb je de uren daarna voor jezelf nodig om het allemaal te laten bezinken. In de loop van de tijd vallen de ervaringen op hun plaats. Dan kan je opnieuw op avontuur gaan, op weg naar nieuwe plekken met herinneringen.